Marathon Rotterdam – 9 april 2017

IMG_2431
Afgelopen zondag, 9 april 2017, liep ik mijn allereerste marathon; de marathon van Rotterdam! Iets waar ik maandenlang naartoe had geleefd en kei hard voor had getraind. Toen was de dag eindelijk aangebroken.

De voorbereidingen
Al voordat ik ooit een halve marathon had gelopen had ik mijzelf al ingeschreven voor de marathon van Rotterdam. Vaak hoor ik dat je meerdere halve marathons moet lopen voordat je aan de marathon kan gaan denken. Het zal allemaal best, maar mijn wil om die marathon te gaan lopen was groot. En toen kwam mijn eerste halve marathon; die van Amsterdam. Wat een teleurstelling! Na 12km volledig ingestort en al wandelend/hardlopend de finish gehaald. De warmte heeft me de das om gedaan daar. Even twijfelde ik aan mijn deelname aan de marathon. Mijn omgeving gaf ook aan dat het misschien verstandig was om de marathon droom nog even vooruit te schuiven. Eigenwijs als ik ben wilde ik natuurlijk het tegendeel bewijzen. Ik kon dit! Ik besloot mijn trainingen voort te zetten. Mocht tijdens de trainingen blijken dat mijn lichaam die lange afstanden niet aan kon, dan kon ik altijd nog besluiten de marathon te laten schieten.

Eigenlijk heb ik best wel een hele goede voorbereiding gehad. Zonde ernstige blessures, niet ziek geweest. Vrijwel wekelijks mijn trainingen netjes kunnen afwerken. Gelukkig heb ik bijna al mijn lange duurlopen samen met Nick kunnen lopen. Ik ben niet de gezelligste geweest tijdens het lopen; had mijn muziek in, want wilde mijn energie niet verspillen aan kletsen. Daarnaast heeft hij het af en toe wel flink te verduren gehad tijdens deze lange duurlopen als ik er helemaal doorheen zat. Gelukkig had hij altijd bemoedigende woorden voor me klaar!

Af en toe had ik wel wat kleine pijntjes, waardoor ik hier en daar wat pas op de plaats moest maken en ervoor te zorgen dat ik niet echt geblesseerd raakte. Hierdoor heb ik wel een paar trainingen moeten laten schieten, maar dat was juist alleen maar verstandig. Al mijn lange duurlopen heb ik wel gewoon via planning kunnen lopen! Wel had ik op een gegeven moment een pijnlijke knie, al een paar weken achter elkaar. Verstandig langs de fysiotherapeut geweest. Die gaf aan dat er niets ernstigs aan de hand was; een gevolg van mijn X-benen als kind zijnde. Die marathon ging ik gewoon lopen volgens hem. Top! Wonder boven wonder trok de pijn in mijn knie weg. Kwam alleen weer een pijn in mijn lies voor terug die door trok naar mijn bovenbeen. Waarschijnlijk overbelasting door een lange duurloop in Rotterdam met enorm veel hoogtemeters. Gelukkig ‘hoefde’ ik nog maar een lange duurloop en kwam daarna de taperperiode. In die taperperiode heb ik bewust extra rustig aan gedaan. Wonderbaarlijk heb ik voor mijn gevoel deze pijntjes er in het allerlaatste loopje voor Rotterdam uitgelopen. De dagen daarna had ik nergens meer last van. En zo geschiedde het; de trainingsperiode voor de marathon zat erop!

De dagen voor de marathon:
unnamed
De dagen voor de marathon was een feest en een ramp tegelijkertijd. Een feest, want ik mocht koolhydraten stapelen! En laat dat nu lekker in al mijn favoriete eten zitten. Dus ik stapelde er op los; pasta, pannenkoeken, pizza, krentenbollen, bananen. Ik nam het af en toe wel erg letterlijk, maar ach; ik liep het er met de marathon vast wel weer af. Deze dagen waren ook wel echt een regelrechte ramp; ik was ZO zenuwachtig. Ik durfde bijna niet. De gedachte om mijn startbewijs te verkopen schoot zelfs nog door mijn hoofd. Tot vrijdagmiddag. Toen was ik zo klaar met mezelf en mijn zenuwen. Ik ging het gewoon doen, klaar ermee, niet meer zeuren! Dat was een fijn gevoel.

Wel bleef ik zenuwen voor de weersvoorspellingen. Het zou zo ongelooflijk warm worden voor een marathon. In mijn achterhoofd zat nog steeds de halve marathon van Amsterdam, waar het door dat warme weer zo ongelooflijk mis ging. Hoe moest ik dan een marathon in dat warme weer gaan lopen? Gelukkig had ik van die dag geleerd dat je al dagenlang extra water moet drinken dus had de hele week enorm veel water op. Ik moest er maar op vertrouwen dat het hierdoor goed zou komen!

Op zaterdag zijn Nick en ik ons startnummer gaan ophalen. Wat was de Expo in Rotterdam een verademing in vergelijking met Amsterdam! Binnen een paar minuten hadden we hem in ons handen. Top geregeld! Toen nog lekker geluncht en snel op naar huis. Met de beentjes omhoog! Na flink wat kledingstress ook mijn kledingkeuze gemaakt. Ik had zo’n fijne 3/4 broek waar al mijn gelletjes prima inpassen, maar met deze weersvoorspelling was dat veel te warm. Uiteindelijk toch voor een korte broek met flipbelt gekozen en mijn dunste hemdje. Startnummer opgespeld; ik was er klaar voor!

De dag van de marathon:
IMG_2444
De vorige avond lag ik om 22.00 uur in bed en ben gelukkig als een blok in slaap gevallen. Dat is fijn, want om 05.30 uur ging de wekker dus had er gelukkig genoeg uur slaap op zitten! Boterhammen gesmeerd, nog flink wat water naar binnen, menig wc bezoekjes later was het tijd om naar het station te gaan. Onderweg mijn boterhammen naar binnen; ik was er klaar voor!

Met onze supporters (mijn ouders en oma en de ouders van Nick en zijn oma) stapten we al vroeg in de trein. Dan waren we in ieder geval ruimschoots op tijd. Nog in een cafeetje op de Coolsingel wat gedronken, want we waren wel heel vroeg. Daarna zijn Nick en ik ons gaan omkleden en zouden we ons richting het startvak begeven. Nick mocht in wave 3 starten, ik zat in de laatste startwave. Daar aangekomen vroeg de vrijwilligster bij het startvak of we samen wilden starten; dan mochten we van haar ook wel naar wave 3. Uh, oke? Toen besloten dat niet te doen, dit startvak zou voor mijn beoogde tempo veel te snel starten en ik was bang dat ik dan zelf ook te snel zou starten. Toen we in de volle zon in wave 5 stonden bedacht ik me dat het wel echt enorm warm was en dat 10 minuten eerder starten toch wel wat fijner zou zijn. Het is toch weer 10 minuten eerder finishen ook. Dan maar vanaf de eerste stap enorm op mijn tempo letten. Dus toch verplaatst naar wave 3. Aldaar deed deze vrijwilliger wel wat moeilijker, maar liet me uiteindelijk gelukkig het startvak in. Daar appte vriendin Rochelle me dat ze bij de startvakken stond en waar ik me bevond. Helaas zag ik haar niet zo snel en besloot dat ik haar later wel zou zien; te veel stress zo vlak voor de start haha.

In het startvak moest ik natuurlijk weer plassen, maar de rij was enorm. Toen besloten om te wachten tot het startschot voor ons startvak was gegeven. Hele slimme beslissing; toen was de rij bij de dixies weg. Het was inmiddels bijna 10.00 uur, wat betekende dat Lee Towers bijna zijn ‘you’ll never walk alone’ zou gaan inzetten. Vooraf had ik verwacht dat ik hierbij al in tranen zou staan, aangezien dit nummer nu een dubbele lading voor mij heeft (Feyenoord en de marathon). Gelukkig besloot Nick op dat moment lekker met me te gaan kletsen en was er eigenlijk niets aan de hand. Niet lang daarna werd het startschot voor onze wave gegeven. Doordat ik toen nog ben gaan plassen zijn wij bijna achteraan wave 3 gestart. Heel fijn, hierdoor hadden we dus vanaf het begin alle ruimte! Mensen begonnen al meters voor de start te rennen. Ik dacht; ik moet nog 42km, dit laatste stukje wandel ik nog mooi even. De startmat over en het marathon avontuur was begonnen!

0-5km
IMG_2440
Nick zou de eerste kilometers met mij meelopen, tot aan de Erasmusbrug. Daar zouden onze families namelijk staan. Daarna zou hij zijn eigen tempo gaan lopen. Doordat we bijna achteraan gestart waren kon ik vanaf het begin meteen mijn beoogde tempo van 6.45 gemiddeld lopen. Iets langzamer dan al mijn lange duurlopen, maar daar had ik bewust voor gekozen door de weersvoorspelling. Hopelijk kon ik de man met de hamer zo wat langer uitstellen! Ik heb toch al veel wedstrijden gelopen en veel enthousiast publiek gezien, maar het publiek wat hier de eerste kilometers al stond was echt al enorm enthousiast. Dat beloofde veel goeds! Een vrouw genaamd Thea kwam bij ons lopen. We liepen volgens haar een lekker tempo; of ze mocht aanhaken. Natuurlijk! Vlak voor de Erasmusbrug stonden onze ouders en oma’s. Na enthousiaste aanmoedigen vervolgden we onze weg. Nick liep met me mee tot bovenop de Erasmusbrug en ging daarna zijn eigen wedstrijd lopen. 1.5km zaten erop, die andere 40.5km moest ik zelf doen. We sloegen Laan op Zuid in. Ik had toch veel scenario’s in mijn hoofd van de eerste marathon kilometers, maar niet dat ik bijna het gehele parcours voor mijzelf zou hebben haha. Het voordeel van achteraan in een sneller startvak starten en toch je eigen tempo lopen gok ik! Na 5km werd het pas drukker, toen ik werd ingehaald door de snellere uit wave 4. Helaas had ik wel wat stramme kuiten vanaf het begin. Dit heb ik wel vaker met lange duurlopen en als ik even rek is het zo weg. Maar hallo; ik loop hier een marathon, ik wil helemaal niet stoppen om te rekken. Dus lekker stug doorgelopen. Daardoor liep ik de eerste 5km eigenlijk niet heel lekker. Volgende keer maar verstandig eventjes stoppen denk ik. In de verte doemden de torens van de moskee naast het Varkenoordseviaduct al op. De Kuip was niet ver weg meer 🙂 Het Varkenoordseviaduct over; dat riep herinneringen op. Zo vaak reed ik daar met m’n vader overheen naar huis als we van Feyenoord afkwamen en is natuurlijk onderdeel van de Bruggenloop! Even later doemde het 5km punt op wat water betekende. Heel fijn! Het was al warm dus dat kon ik wel gebruiken. Twee bekertjes water aangepakt en rustig wandelend opgedronken. En weer door! Wacht eens even, het 5km punt ligt naast de Kuip. Roep ik al maanden dat het gedeelte langs de Kuip mijn langzaamste kilometer zou worden, loop ik er nu bijna voorbij zonder op te kijken! De adrenaline van de marathon gok ik. Snel mijn blik naar rechts waar ik het mooiste stadion van Nederland eens een goede waardige blik gaf.

5-10km
Na de drankpost ging het gelukkig wat beter met mijn kuiten en liep ik weer lekker. Door richting Lombardijen. Niet een heel interessant stuk, maar hier was ik een aantal maanden geleden met Nick nog vanuit de Kuip op de trein gestapt, omdat station Stadion niet open was. Een herkenbaar stukje route dus en riep ook weer leuke herinneringen op. Er stonden gezellige DJ’s dus dit stuk was eigenlijk voorbij voordat ik het wist. Op het 10km punt was ook het eerste wisselpunt voor de estafette lopers. Hier stonden ook de acteurs van de musical ‘De Marathon’. Ik herkende ze wel aan hun pakje, maar hoorde pas na de marathon dat ze dit ook daadwerkelijk waren. Heb ik weer!

10-15km
Voor dit stuk was ik een beetje gewaarschuwd; nu zou het Havenspoorpad komen. Van meerdere mensen had ik gehoord dat dit een lang smal pad zou zijn. Om heel eerlijk te zijn vond ik dit pad heerlijk lopen. Best veel publiek en vrijwel iedereen liep hetzelfde tempo dus ik had niet zo veel last van het smalle pad. Veel muziek uit boxen van mensen die aan de rand van het Havenspoorpad wonen, dus erg gezellig! Gelukkig stond op dit stuk ook een sponzenpost; met dit weer erg welkom. Ik kneep ze volledig over mezelf uit en pakte er nog een paar aan om mee verder te lopen. Ergens op het Havenspoorpad verlies ik Thea uit het oog. Ik laat haar gaan, ik durf mezelf niet nu al op te blazen. Als ik de finish maar haal! Vlak voor het 15km punt kom je bij Slinge. Hier zag je mensen aan de overkant van het pad lopen wat in dit stadium nog leuk is om te zien. Achteraf had ik hier Nick kunnen spotten zag ik op Strava, maar helaas niet gezien.

15-20km
Hier kreeg ik een klein dipje. Dit is een grote ronde om Ahoy/Zuidplein heen, wat eigenlijk best een saai stuk uit de marathon is. Weinig publiek ook. Onze families zouden we ook pas rond 26km weer zien dus dat werkt mentaal ook niet echt mee. Maargoed, ik liep gewoon een marathon en de benen voelde nog prima dus niet zeuren en doorgaan. Ineens hoor ik heel hard mijn naam; ik kijk op. Hee een familielid die ik niet had verwacht. Wat leuk! Ik roep dat het goed gaat en loop snel weer door. Ik wil niet uit mijn lekkere ritme raken. Het 20km punt doemt op en de daarbij horende drankpost.

20-25km
IMG_2459
Ik wandel bij de drankpost op 20km, zoals bij iedere drankpost om rustig mijn twee bekertjes water op te drinken. Ineens hoor ik mijn naam weer heel hard. Staan vriendin Dominique en haar vriend Robert daar ineens! Wat leuk! Die had ik ook niet verwacht. Ik wandel even snel naar ze toe (ik wandelde toch al om te drinken) en roep dat ik het leuk vind dat ze er zijn. Zodra mijn bekertje op is loop ik echter snel weer verder. Dominique en Robert zijn op de fiets dus doemen tussen de 20 en 25km een paar keer op. Hartstikke leuk! Dat doet een mens goed! Het halve marathonpunt doemt op. Dat is mooi, ik ben alweer halverwege! Het gaat nog prima met me en mijn benen hebben nog nergens last van. Dit kan niet meer misgaan toch? Ik hou mezelf rustig, ik moet dit hele stuk nog een keer dus te vroeg mag ik nog niet juichen. Normaal gesproken begin ik mijn benen bij een lange duurloop lichtjes te voelen tussen de 20-25km. Dit is nu nog niet het geval. Zou het komen door de taper periode? Of door het rustigere tempo? Ik weet het niet, maar dit is fijn!

25-30km
20x30-RMAQ7360
Na het drinken van water bij de drankpost op 25km merk ik wel dat het opstarten na het drinken wat moeizamer gaat. Onze families zouden rond 26km weer staan. Het oorspronkelijke plan was om daar even een banaantje te eten en weer door te gaan. Echter doordat ik merk dat mijn benen wat meer moeite beginnen te krijgen met opstarten besluit ik dit niet te doen. Ik had ook knijpfruit bij mijn ouders achtergelaten dus besloot die mee te nemen. Die kon ik tenminste al rennend opeten en kreeg ik toch wat voeding binnen. In de verte zag ik enthousiast mensen zwaaien; onze families had ik gespot! Oma stond klaar met een banaan en knijpfruit. Ik riep dat het hartstikke goed ging en dat ik ze straks zou zien, pakte het knijpfruit aan en ging weer verder; de tweede keer de Erasmusbrug over. Mijn vader had vanochtend de kwart marathon gelopen en had zijn hardloopschoenen nog aan. Hij kwam met de banaan achter mij aangerend. Of ik die niet wilde? Nee bedankt! Hij liep met mij de Erasmusbrug over; toch fijn om even wat afleiding te hebben! De Erasmusbrug was eigenlijk nog best goed te doen. Tuurlijk voelde ik mijn bovenbenen, maar minder erg dan verwacht. Toen ik de Erasmusbrug afriep hoorde ik weer heel hard mijn naam; vriendin Rochelle stond daar in het publiek. Leuk! Thanks Rochelle! Na de Erasmusbrug stond het bordje 27km. M’n vader ging terug en ik riep nog naar hem; nog maar 15 te gaan, dit moet lukken! Van Nick wist ik dat meteen na de Erasmusbrug een tunnelbak zou komen. Ik was mentaal voorbereid dus. Gelukkig duurde het nog even voordat hij opdook en was het niet zoals in Amsterdam meteen na een brug de tunnelbak in. Ook de tunnelbak omhoog ging eigenlijk nog prima. Veel mensen al aan de wandel dus was blij dat dit eigenlijk nog best aardig ging. Op naar de kubuswoningen! Vriendin Kelly en haar vriend Koen zou hier misschien staan, maar ze wist nog niet zeker of ze kwam. Ik speurde het publiek af, maar zag ze helaas niet. Achteraf bleek ze er toch te staan maar had ik haar gewoon niet gezien. Oeps! De Kubuswoningen onderdoor en op naar de Boezemstraat. Hier zou het een groot feest zijn was mij verteld. Ik was benieuwd! Ook kwam ik hier ergens nog wat vrienden van Nick tegen die met een banaan klaar stonden. Sorry jongens; geen zin in een banaan nu!

30-35
Poeh, dit is het stuk waar ik het pittig begin te krijgen. Ik heb er 30km opzitten dus niet heel gek natuurlijk. Aan de overkant komen namelijk al mensen terug die het hele stuk Kralingse Bos er al op hebben zitten en op 40km zitten. Ik wil zo graag over dat hek klimmen. Nee, door met die hap! De Boezemstraat was inderdaad een groot feest. Wat een gezelligheid daar! Maar dan kom je vanuit die enorme gezelligheid in het oh zo gevreesde Kralingse Bos uit. Hee daar in de verte zie ik Thea weer. Ik doe niet de moeite om bij haar te komen. Ik moet nog een stuk. Oei wat is het stil in dit stuk Kralingse Bos. En mijn benen wilden nu echt niet meer. Doorzetten nu. Iedere stap die je er zet is er een. Iedere meter die je maakt is er een. Dit hou ik vol tot 34km. Toen was het klaar. Ik moest wandelen. Ik gaf eraan toe. En meteen was ik boos op mezelf. Ik kon toch ook 35km lopen met een veel sneller tempo? Ja, maar toen was het ook 10 graden koeler. Toch wandel ik zo’n 100 meter en geef me dan een schop onder de kont. Lopen zul je.

35-40km
Nu zit ik op de gevreesde Boszoom. Ik was al gewaarschuwd dat het hier een slagveld zou zijn. Niets is gelogen, ik denk dat zo’n 80% van de mensen aan de wandel is. Gelukkig wordt het hier wel weer wat drukker, maar mijn hoofd staat er niet helemaal naar. Mijn benen doen zo’n pijn. Ik hou het vol tot 36km. Ik moet weer wandelen. Wel wandel ik flink door, anders komt de finish nooit in zicht. Volgens mij staan hier ook de beeldschermen met aanmoedigingen. Helaas komt er niets voorbij, maar later bleek dat mijn schoonzusje wel een filmpje had ingestuurd. Jammer, ik had hem goed kunnen gebruiken. Ik app mijn vriendinnen en onze families dat ik niet meer kan. Gelukkig zijn er veel online en krijg ik enorm veel aanmoedigingen terug. Kelly stuurt dat ze op 40km staat. Wat een goed vooruitzicht dat ik haar toch nog kan zien! Ik stop mijn telefoon weg en begin weer te lopen. Ik spreek met mezelf af dat ik minimaal een kilometer moet rennen. Ben ik net onderweg; doemt daar een drankpost op. Ja shit, die kan ik niet overslaan. Snel wat drinken en meteen weer door, anders blijf je wandelen. Op de een of andere manier krijg ik het voor elkaar om op 39km te komen. Van de Boezemstraat krijg ik dit keer niets meer mee.

40-42km
20x30-RMAN0232
Gelukkig staat daar ineens mijn vader klaar! Hij roept dat hij het niet laat gebeuren dat ik wandelend naar de finish ga en blij was te zien dat ik weer aan het rennen was. Hij loopt met me mee, de held! Helaas las ik nog wel een kleine wandelpauze in. Niet lang daarna ga ik toch weer hardlopen; Ik moet nog 1.5 a 2km ongeveer. Dat moet ik hardlopend zien te overbruggen! Helaas zie ik Kelly weer niet op 40km. Ik zal ze wel weer gemist hebben.
20x30-RMAK3645
Ik loop de kubuswoningen onderdoor en zie fotografen staan. Ik pers er een lach uit. Ik vind dit leuk om te doen, toch? Ineens staat Kelly daar toch! Wat ben ik blij haar te zien! Nu is het echt nog maar een stukje. Met mijn vader nog steeds langs mijn zijde loop ik door. Onze families stonden vlak voor de bocht naar de Coolsingel.
20x30-RMBE12141
Na de laatste aanmoedigingen en een laatste schouderklopje van mijn vader schiet ik de Coolsingel op. Dit laatste stuk moet ik zelf doen. Ik kijk in de verte en zie dat de finish nog best wel een heel eind weg is. Maar wat is het hier druk! Rijen dik staan de mensen je kei hard naar de finish te juichen. Dit kan ik, ik ga het gewoon halen! Ik trek mijn muziek uit me oren en laat het publiek me naar de finish toejuichen! Dat gevoel is onbeschrijfelijk! De finish komt steeds dichterbij. De handjes gaan de lucht in en ik loop na 4:54:18 onder de finish door. Mijn mond valt open van verbazing. Ik heb het gewoon geflikt! Ik heb gewoon een marathon gelopen! Het eerste wat door mijn hoofd gaat; volgend jaar weer!

Na de finish
IMG_2445
Ik pak mijn telefoon en laat mijn ouders en vriendinnen weten dat ik ben gefinished en bel meteen Nick. Hij was niet heel ver voor mij gefinished. Ik loop door en haal mijn welverdiende medaille op. En een roos voor alle vrouwen, leuk gebaar! Ik loop door en bel Nick nog een paar keer waar hij nu precies is. Ik ben mijn oriëntatie volledig kwijt. Als ik hem eindelijk vind komt er volgens mij een oerkreet van hier tot ginder uit mij. Ik heb het gedaan, hij heeft het gedaan. Al die uren training die we erin gestoken hebben; het is voorbij, we freakin’ did it! We wachten nog even op onze families en vrienden en pakken niet lang daarna de trein naar huis. Ik stap onder de douche (oh wat lekker!), we bestellen de vetste pizza die er is en drinken biertjes die nog nooit zo lekker smaakten! Wat een mooie dag!